در را می بندم .باید به سرعت به طرف پنجره اتاق بروم، پرده را کنار بزنم، طناب حصیر را بگیرم و آن را به سمت پایین بکشم. حصیر لوله شده را به بالا برانم و بیرون پنجره را نگاه کنم. برای همه این کارها فقط 120 ثانیه فرصت دارم. اما می دانم اگر بیشتر هم طول بکشد، باز تو منتظرم ایستاده ای تا در هر صبح درخشش آفتاب را بر تار موهایت ببینم .شکوفه لبخنده ات را احساس کنم و با نگاهم بدرقه ات کنم . از آن لحظه که در را می بندم تا وقتی آخرین حرکت انگشتان زیبایت را به نشان خداحافظی از پشت دیوار همسایه می بینم 4 دقیقه هم طول نمی کشد. چشمانم دیگر تنها تصاویر ذهنم را دنبال می کنند . بر می گردم . تخم مرغ و ماهیتابه ، آغاز تکرار قصه جدید امروز من است .

انگار که مرز بین همیشه و هرگز تنها به باریکی یک موست ... و تمام زندگی انتخاب است . می دانم که انتخابم چیست . گمان می کنم تا به حال انقدر در انتخابم آگاه نبودم . انتخاب بین همیشه یا هرگز . انتخاب بین سکون یا حرکت . انتخاب بین جماعت یا تنهایی . انتخاب بین من و ما . در هر طلوع خورشید روشنایی را به ارمغان می آورد ... انتخاب من هم روشنی است . به برکت این لحظه عزیز، انتخاب من   تو یی .